نمیخواهم از چراها و درستی ها و نادرستی ها بنویسم. فقط امیدوارم بتوان زندگی  پسرک را به  پسرک و خانواده اش بازگرداند. لینک مطلب از وبلاگ آسیه عزیز است.

داستان زیر را می آورم برای آنها که میگویند چه فایده ! این هم یکی از همه !

روزی پیرمردی در کنار ساحل صدفهایی را که بر اثر جزر و مد دریا به ساحل افتاده بودند را به دریا پرتاب میکرد. رهگذری از کنارش گذشت و گفت چه فایده دارد. هزاران هزار صدف به این ساحل افتاده اند و میلیونها صدف در سواحل دیگر دنیا بر اثر هر جزر و مد از بین میروند. چه فرق میکند که تو چندتایی از آنها را نجات دهی.

پیرمرد نگاهی به رهگذر کرد. خم شد. صدفی دیگر برداشت و به دریا پرتاب کرد و گفت :"اما برای این یکی فرق کرد."

اما امشب پسرک که بخشوده شده نه به خاطر قتل كه به خاطر 30 ميليون تومان پول درآستانه اعدام قرار مي گيرد. باشد که دست در دست هم خبر رهایی پسرک را اینجا اضافه کنم.

پ.ن.۱ همین الان از طریق سایت  مینو جانم و خورشید خانوم خوندم که فعلا اعدام سینا به تعویق افتاد. با آرزوی لغو قانون اعدام در ایران.

پ.ن.۲ ۱۰ روز فرصت برای تکمیل دیه برای سینا پایمرد

آخرین اخبار مربوطه از وبلاگ وارش

به علت ف-ی--ت-ر بودن وارش برای بعضی عزیزان عینا مطلب را از وبلاگ آسیه کپی میکنم.

مخمل : اگر در خصوص شماره حساب خبری از وارش یا خورشید خانوم شد حتما مینویسم.

باد در علفهای مرغزار سبز روبرویم پیچیده و بوی خوش سبزی همه جا را پر  کرده .  نسیم صورتم را نوازش میدهد. زیبا ترین و بزرگترین و  رنگین ترین کمان عمرم در فاصله ای نه چندان دور خودنمایی میکند.

یک قطعه ابر بنفش کم رنگ بالای سرم چند قطره میچکاند و جدال ابر و شعاع نور با بوی خوش سبز همراه میشود.

دستانم را از هم باز میکنم و به دور خود میچرخم و هوای پاک را با همه وجود در ریه هایم پر میکنم و نرمی قطره های آب بر گونه ام میلغزد..میخواهم بگویم سرمست این همه زیباییم که دلم چنگ میزند. همیشه وقت خوشی قلبم فشرده است. به سبزه های زیز پایم مینگرم ... دشت روبرویم ...آسمان بالای سرم ... کمان رنگین ...احساس بی تعلقی میکنم ...  

پ.ن.۱

نه به گردشم نه راه دور ... اینا اون روز گذشته دم در خونه اتفاق افتاد.البته اگه بشه بگم خونه ...که من همیشه حس مسافر رو دارم اینجا ! از بارون تند و سیل آسای ساعتی پیش از این جدال نور و ابر  و گل ولای بعدش هم بگم که البته پیش این همه زیبایی گم شد. ولی شاید حس دل تنگیم رو فقط جوجو و مریم  فهمیدند. شاید من گنگ نوشتم .راستش تو اوج خوشحالی و سرمستی اینجا هم هیچ وقت به اینجا تعلق ندارم. دلم نمیتپه برای این کشور و آدماش. ساده بگم حتی وقتی تیم فوتبالشون میبازه برام کوچکترین ذره ای اهمیت نداره. چون حس تعلق به این خاک ندارم.  

چند سال پیش تو ایران  یه روزی گفتم : 

 "من اينجا بس دلم تنگ است 
بيا ره توشه برداريم
قدم در راه بي برگشت بگذاريم
ببينيم آسمان هر كجا آيا همين رنگ است ؟"

"من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم
ز سيلي زن ، ز سيلي خور وزين تصوير بر ديوار ترسانم
درين تصوير
عمر با سوط بي رحم خشايارشا
زند دیوانه وار ، اما نه بر دريا
به گرده ي من ، به رگهاي فسرده ي من
به زنده ي تو ، به مرده ي من
بيا تا راه بسپاريم
به سوي سبزه زاراني كه نه كس كشته ، ندروده
به سوي سرزمينهايي كه در آن هر چه بيني بكر و دوشيزه ست
و نقش رنگ و رويش هم بدين سان از ازل بوده

توشه برداشتیم و سفر کردیم :

"به آنجايي كه مي گويند
چوگل روييده شهري روشن از درياي تر دامان
و در آن چشمه هايي هست
 كه دايم رويد و رويد گل و برگ بلورين بال شعر از آن"

و دیدم که رنگ آسمان متفاوت بود... غم ها و دردهای آدمای اینجا با اونجا فرق داشت ! و این همه تفاوت دلم رو به درد آورد و می آورد. 

ولی دیدم که اینجا : "صدايي نيست ، نور آشنايي نيست"  

و من همواره دل تنگم !!!!

و همیشه آرزو میکنم کاش اونجا یه ذره بهتر بود!تا من به این جدال موندن و برگشتن پایان میدادم!

پ.ن.۲پی نوشت اول رو با یاد آوری جوجو از چاووشی اخوان کامل کردم. (محض ذکر مرجع و ماخذ)

پ.ن.۳ تو رو خدا نگین نشسته تو این همه زیبایی نا شکره ! من  شرایط این روزای ایران ویران رو درک میکنم . حسرتهای اونجا رو هم... تفاوت نیمروز خودم رو با این نیمروز میفهمم .از همونجا اومدم ! و میدونم این راه و مبادله ای بوده که خودم کردم ! این فقط یه حس درونی بود! یه حس که هر زور و هر لحظه تو خوشی و ناخوشی بدون لحظه ای فراموشی همراهمه !

پ.ن.۴. لینکها حرفهایی هستند  که میخواستم بنویسم ولی چه نوشتنی... شنیدن کی بود مانند دیدن ... ندیده نیستم ...درد ها را میدانم ...ولی روایتگران شاهد این روزها بهتر از من میگویند.

1. یه عالم تشکر از ته دل واسه همه شما مهربونهایی که تولدم رو تبریک گفتین و واسه جوجه ام آرزوی موفقیت کردین.همونجوری که احتمالا میدونین حسابی سرم شلوغه ! ولی این چند پست رو نوشتم که بگم خوبم٬ به یاد همه شما نازنینان هستم و نمیدونین چقدر تبریکهای صمیمانه تون بهم چسبید . روی ماه همه تون رو میبوسم.
2.  اینروزها دائم تو فکر این سهمیه بندی بنزین و تحلیل افزایش مجدد قیمت خونه ام . نمیدونم این همه فوج جوونهایی که میخوان تشکیل زندگی بدن چی کار باید بکنن ! اینو نوشتم که بدونین بیشتر اوقات دارم فکر میکنم و این نیست که دورم و نمیدونم اونجا تو این گرما و با این همه مشکلات چی میگذره !
3.  اینو خوندین ؟؟؟ هوشمند ترین و کاردان ترین رئیس جمهور ایران ظاهرا خوب راه حهایی پیدا میکنه ! من فکر میکنم اگه علاوه بر برق آب رو هم جیره بندی کنه مشکل کم آبی تو کشور کاملا حل میشه و در ضمن کشور هم تبدیل میشه به همون حپلی دونی که احتمالا ایشون خوششون میاد توش بغلتند !!!
4. تازه ...بهتره تلفن هم سهمیه ای بشه ! اونجوری کلی صرفه جویی جانبی دیگه هم میشه ! مثل بنزین که نا خود آگاه با سهمیه بندیش هوای تهران تمیز شد و ترافیکش حل شد و ذخیره ارزی ایجاد شد(!) با سهمیه بندی تلفن ایرانیان عزیز ساعات کمتری رو به امور قبیح غیبت و شایعه پراکنی و اطلاع رسانی میپردازند و یا اگر تعرفه درست تعریف شه اصلا نمیپردازند. در نتیجه آمار اختلافات خانواگی و طلاق با کاهش چشمگیری رو به رو خواهد شد و کشور عزیزمان به کانونی گرم و اسوه تقوی و الگویی جهانی بدل خواهد شد. به علاوه وقت صرف شده پای تلفن های روزانه حذف خواهد شد و صرف سازندگی ٬ کتابخوانی و امور بهینه دیگر خواهد شد و ما چنان پیشرفتهای علمی خواهیم کرد که جهان به خود ندیده! چون همه اینها حق مسلم ماست .پس پیش به سوی سهمیه بندی آب و برق و تلفن.
5.  بالاخره ما هم به کاخ الیزه تقل مکان کردیم خوب چیه مگه ... چه جوری الهام عالی قاپو داشته باشه اونوقت ما حتی یه الیزه ناقابل هم نداشته باشیم !!!
6.  یه عالم کار ناتموم دارم که باید تا آخر تابستون تموم کنم . لطفا برام دعا کنین و انرژی مثبت بفرستین. به تبع این کارها حضورم تو وبلاگستان کم میشه یه کم . ممکنه نتونم کامنت ها رو جواب بدم٬بهتون سر بزنم  و یا زود زود آپ کنم. دلم خیلی تنگ میشه ولی به یادتونم و قول میدم به محض اینکه همه چی مرتب شد مثل همیشه با اومدن به خونه های پر مهرتون اوقات خوش رو بگذرونم.
7. احسان عزیزم حسابی زحمت افتاده برای رفع اشکالات قالب این وبلاگ. اولین اشکال هم این لینک "ادامه مطلبه" که همیشه ظاهر میشه و به قول احسان ایجاد حس چوپان دروغگویی میکنه !
8. بعد از تصحیح غالب که امروز اولین ورسیونش رو گذاشتم باور کنید هر وقت ادامه مطلب داریم واقعیه!!!! یه تشکر حسابی از احسان جانم .راستی به نظرات و پیشنهادات سازنده شما جهت زیبا سازی این مکان نیازمندیم . این فونته درشت شده بهتر شده به نظرتون یا او قبلی بهتر بود ؟ 
9. من هر کار میکنم این به ده مورد هم نمیرسه . بچه هایی که موفق شدن سیزده گانه و بیشتر بنویسن خیلی با حالن به خدا ! من کلی دارم جون میکنم الان. اگه همه اش رو نخونین کلی دق میخورما !!!! مشغول زنبه(!!!!) میشیدها ....حالا گفته باشم
10. میخوام رژیم بگیرم یه مقدار لاغر شم . اینو اینجا نوشتم که از روی خودم و رودربایستی شما (نه که حالا من واقعی رو خیلی دیدین ) خجالت بکشم و اراده ام قوی شه ! حالا ببینم و تعریف کنم .
11. اینروزا داشتم فکر میکردم کاش خونه تکونی روح آدم هم به راحتی خونه تکونی و اسباب کشی فیزیکی باشه! دارم رو اینم کار میکنم. یه روح تکونی شدید نیاز دارم.
12.  سالهای دوران دبستان پر از خاطره هاییه که کما بیش شکل دهنده نقاط ضعف و قوت خیلی از ماها شده . به نظرم معلمهای دوران دبستان یکی از اساسی ترین نقشها رو در آینده دانش أموزانشون بازی میکنن. این وبلاگ یه خانم معلم نازنینه که خیلی از ماها در سن و سال قدیم شاگردان ایشونیم. خانم شاملو از آن دسته معلمهاییست که به گمان من تاثیر مثبتی در زندگی و آینده خیلی از دانش آموزانشون داشته اند. این وبلاگ ایشونه ! با حضورتون ایشون رو تشویق کنید بیشتر و بیشتر از خاطره ها و تجربیاتشون بنویسن.این هم وبلاگ همسر مهربون و شاعرشونه که من همیشه ارادتمند لطف و مهربانیشان بوده ام و خواهم بود. این عزیزان والدین یکی از دوستان قدیمی و عزیز من هستند که دور روزگار الان در این دیار غربت هم ما رو همراه هم کرده.
13. طبق استاندارد خانوم حنایی این بند قراره صرف غیبت و غرغر شه !!! فعلا همون احمدی نژاد تا بعد.
14. بالاخره بیشتر از ۱۳ تا نوشتم . اگه مطلب قابل توجهی به نظرم اومد بعد اضافه میکنم و پینگ مجدد با همین پست قطعا به بند اضافه شده بر میگردد و مرض نمیباشد
15. خوبه سرم شلوغه و اینقدر روده درازی کردم !!!! شرمنده ٬عزت زیاد !!!!

دلم مثل سیر و سرکه میجوشه ! تا حالا برای امتحانهای خودم این همه اضطراب نداشتم که از دیروز برای این جوجه . یادمه سالی که خودم کنکور داشتم روز آخر با دوستانم دور هم خونه ما جمع شدیم . یادش بخیر . مصی نازنینم و سعیده گلم . ساعتی رو به حرف زدن گذروندیم. سعی میکردیم مثلا از همه چیز حرف بزنیم  به غیر از امتحان روز بعد ...بگذریم که آخر هر جمله مون نا خود آگاه به سمت کنکور میرفت. از صحبت در مورد اینکه بهتره با مداد معمولی بنویسیم یا ب ۴ و اینکه چندتا برداریم تا چک کردن فرمولهای طلایی مثلثات... همون فرمولها که سینوس و کسینوس کمان رو  بر حسب نصف کمان میداد.

 و مامان مخملی مثل پروانه میچرخید . حالا میفهمم چه اضطرابی داشت .مواظب بود چیزی نخوریم که برای روز بعد مشکل ایجاد کنه و طرفهای عصر پیشنهاد کرد که ما رو به محوطه حوزه امتحانی ببره  که دقیقا بدونیم کجاست .هر چند میدانستیم ولی اونروز فکر میکردیم اگه قبلش نریم و فردا نتونیم اونجا رو پیدا کنیم چی !!!!

 اون جمع حالا به ثمر رسیده و  هرکدوم یه جا مشغولیم. و مصی یه پسر کوچولو نازنازی داره که من هنوز ندیدمش! اینه قصه روزگار.... روزها خوب و بد همه میگذرن و خاطره میشن ...

بعد از اون روزها همیشه گفتم که حاضر نیستم دیگه هرگز کنکور بدم.... هرگز.... و حتی برای کنکور فوق لیسانس هم آخرین ماه تقاضا کردم و کمتر از یک ماه وقت گذاشتم ! جدای از اینکه اول فکر میکردم به زودی مهاجر خواهم شد و نمیخوستم بی خودی وقت بگذارم ولی در نهایت با نامه معاون سازمان سنجش شرکت کردم و خیلی خوب شد که اینقدر دیر اقدام کردم .چون از اون دوره طولانی دلهره متنفر بودم و نتیجه هم خوب و به دلخواه بود.

حالا قویتر اون حس و دلهره تو دلمه . اکه راسته و من میتونم هر آرزویی رو تو این روز بکنم و برآورده میشه امسال با همه وجود این آرزو موفقیت جوجومه ...شمعی نیست که فوت کنم ... ولی قسمت آرزو رو که میتونم داشته باشم :) 

داداشی شاید یه روز اینجا رو نشونت دادم ... نمیدونم ...برات با همه وجود آرزوی موفقیت دارم ... میدونم که میتونی ... فقط امیدوارم هیچ چیز غیر منتظره ای پدید نیاد.

جوجه من ... این تازه اول راهته ! به خصوص اونجا ... میدونم که تازه اگه دوران دانشجوییت با آرامش و عادی سپری شه (نه اونجور که از حالا واسه شیطنت ها و کله داغی های دانشجویی نقشه کشیدی !!!) بعدش دو سال عمرت رو باید بذاری پای اجباری بی هدف و بعد تازه گشتن دنبال کار و .... من اینجا میشنوم ولی میدونم دیدن صفهای طولانی بنزین این روزا برات  یه استرس بوده روی بقیه فکرهات ... این جور وقتا آدم به همه اتفاقهای بد دنیا فکر میکنه و میدونم که از ذهنت همه احتمالات بد حتی بعید گذشته! منم فکر کردم به همه اینها ...  ولی بازم آرزو میکنم دلت آروم باشه ...چو فردا شود فکر فردا کنیم ... الان باید از این سد بگذری .... و من با همه وجودم  آرزو میکنم با آرامش و آسودگی عبور کنی.

شاید هیچ کس از خوندن این جمله به اندازه من جا نخورده باشه ! " مهستی درگذشت " اونم با حالتی که من خبر رو خوندم .

راستش یادمه چند ماهه پیش پروانه عزیزم پی نوشتی نوشته بود که مهستی دچار سرطان روده شده و اینم ایمیلش اگه میخواهین براش نامه یا ایمیل بدین .

گمون کردم یکی از بچه های وبلاگ نویسه و حتی یک لحظه گمانم به بانوی آواز  مهستی نرفت . هر چند بعد از چندی متوجه اشتباهم شدم و تنها کاری که از دستم بر می آمد آرزوی بهبود و دلداری بود.

تا دیروز که الهام جانم برایم آف گذاشت و من در حالیکه با ایران تلفنی صحبت میکردم و نگاهم به مانیتورم هم بود به علتی که برخی دوستان میدانند دچار سو تفاهم شدم. بعد از خداحافظی با سبزینه برگشتم و ابتدای نوشته اش رو خوندم ...تازه فهمیدم جریان از چه قراره !

یه احساس تلخی همه وجودم رو گرفت ...یاد همه روزهای قدیم افتادم ...یاد مامان مخملی که زمزمه میکرد:

قسم به اون پرستو .... که بالشو شکستن .... به آهوی اسیری که دست و پاشو بستن

به اون کبوتران که دور حرم نشستن

نرو...نرو ...نرو ....دیگه نرو ...نرو ...نرو

یاد درگذشت هایده افتادم ... یاد قطره های  اشک اون روز مامان و اینکه منم همراهش اشک ریختم و خجل بودم از اینکه  بقیه ببینن که دارم گریه میکنم ... و اینکه هر بار صداش رو شنیدم نا خود آگاه حسرت خوردم از زود رفتنش و از صدای زیبایش لذت بردم و گفتم خوبه هنوز مهستی هست و میخونه ...

و مهستی هم رفت ...

دو خواهر هنرمندی که خاطرات  عشق و جوانی مادر و پدر با صدای زیبای آنها جاودانه شد٬ و این زیبایی برای من هم به یادگار ماند٬ حالا هر دو از میان ما رفته اند و  با شنیدن صدای گرمشان تنها خاطره هاست که با حسرت از پیش چشمم میگذرد...

روحشان شاد  و یادشان جاودانه !

که میشناختندش همه به عنوان مردی پرکار و پر زور

همسری داشت و خانوادهای ٬ شغلی داشت و آینده ای

و همه کارهایش حساب و کتاب داشت.

یک روز مانوئل گارسیا که مینالید از درد معده

به درمانگاه رفت که پیدا کند علت درد را

معلوم شد که بدنش گرفتار سلولهای سرطانی شده

و یادش رفت که قانون حیات چیست

و اینطور بود که مانوئل گارسیا ٬ اهل شهر میلواکی

تن به معاینات مفصل پزشکی داد

و یکمرتبه احساس کرد که عمر سی و نه ساله اش

مثل ساعت شنی ذره ذره از دست میرود.

مانوئل گارسیا با درد نالید :"چه باید بکنم "

پزشک پاسخ داد :" اصولا دو راه داری: یا سرطانت را درمان نکنی و تن به مرگی زود رس بسپاری

یا معالجه کنی ٬معالجهای دردناک و بدون کوچکترین ضمانت."

و اینگونه بود که ادیسه شخصی مانوئل آغاز گشت.

چه شبها که چشم بر هم ننهاد و تن به شیمی درمانی داد

و انعکاس قدمهای پرستاران در راروهای خلوت به او گفت که لحظه ها و ساعتها در گذرند.

با این آگاهی که چیزی در درونش داشت او را به تحلیل میبرد .

مانوئل گارسیا لبریز شد از یاس

تا آن روز بیست کیلو خرج سرطان کرده بود

و حالا صدقه سر داروها موهایش هم رفته بودند از دست

نه هفته از معالجات گذشت ٬دکتر آمد سراغش و گفت :

"مانوئل ٬ ما انجام دادیم آنچه که از دستمان بر می آمد. سرطان تو از حالا به بعد از

 دست ما خارج است و بستگی به خودت دارد" 

مانوئل نگاهی به چهره اش در آینه کرد و غریبه غمگین و افسرده ای دید رنگ پریده و چین و چروک افتاده

و تنها و ترسیده . بیمار ومنزوی و لبریز از حس دوست داشتنی نبودن

شصت و یک کیلو وزن و سری تاس

یادش از "کارمن" آمد و در شصت سالگی بی او

و چهار فرزندش بدون  پاپا

بازی با ورق روزهای پنجشنبه خانه خولیو

و هرکار دیگری که دوست داشت انجام بدهد و نداده بود

روزی که میخواستند مرخصش کنند بیدار شد از خواب

و شنید که دور تختش صدای رفت و آمد می آید

چشمانش را باز کرد و با این خیال که هنوز خواب است

همسرش و چهار فرزندش را دید که مو به سر نداشتند

مانوئل پلکهایش را زد به هم و دوباره نگاه کرد

باورش نمیشد :پنج کله تاس پهلو به پهلوی هم

و حتی یک کلمه هم حرف نمیزدند

ولی یکمرتبه چنان زدند زیر خنده که گویی فریاد میزدند

و راهروی بیمارستان از صدای خنده پر شد.

به او گفتند "رفیق ما اینکار را برای تو کردیم "

و او را با صندلی چرخدار به ماشینی که قرض کرده بودند بردند و خواندند :

Amigo, estamos contigo ves ...

 و اینگونه بود که مانوئل گارسیا به خانه بازگشت.

و پایین آمد از صندلی چرخدارش جلوی آپارتمان کوچکش

و به نظرش آمد که مجتمع برای یک روز یکشنبه عجیب خالی است

نفس عمیقی کشید و کلاهش را درست کرد

ولی قبل از آنکه بتواند وارد شود در جلویی باز شد و

و یکمرنبه مانوئل چشم باز کرد و دید آدمهایی که میشناسد

پنجاه صورت دوست داشتنی دوست و فامیل

با کله های از ته تراشیده دوره اش کرده اند و میگویند:"دوستت داریم !"

و اینگونه بود که مانوئل گارسیا٬ آدمی سرطانی

که پدر بود  شوهر بود و همسایه بود و دوست بود

با بغضی در گلو گفت :"من نیستم یک سخنران خوب

اما چیزی هست که باید بگویم

با سرطانم و سر بی مویم ٬ عجیب تنها بودم

حالا شما کنار من هستید به شکر خدا

به خاطر نیرویی که به من میدهید خدا حفظتان کند

و تا زنده ام به عشق زنده ام

و تا زنده ام به عشق زنده ام ."

این داستان نوشت دیوید روث برگرفته از کتاب "نغمه عشق" ترجمه خانم پروین  قائمی و البته با اندکی تغییر بود.

این کتاب یکی از بهترینهاییست که خوانده ام و خواندن آن را به دوستان توصیه میکنم.