وبلاگ نوشتن را دوست دارم چون وقتی  مينويسي خودت هستي و خودت ... نه انتظاري هست که قبولت کنند و نه انکه ميخواهي خوشايند ديگران باشي  لا اقل براي من چنين است...

   وقتي شروع کردم يکي دو نفري را بيشتر نميشناختم...  مثل وقتي مهاجرت کردم...   ولي حالا اين کلبه محل عبور و مرور عزيزاني شده  که در شاديهايم شريکند و بر غمهايم مرهم .

  همه شان را دوست دارم و وقتي نيستند دلتنگشان ميشوم ! نه اینکه انتظار داشته باشم حتما کامنتی بگذارند ...همین که آپ کنند و بدانم سلامتند خوب است.

البته دنیای دور و برم هم همینطور شده ...دوستان خوبی دارم که تحمل غربت را بسی بر من آسان کرده اند.

 ولي شايد دليلي که حالا بيشتر اين دنياي مجازي را دوست دارم اين است که هنوز عادتهاي دنياي واقعي به آن راه نيافته ! عادت به تجملات و چشم و هم چشمي و انتظارات وتوقعات و  ديگر عادتها که رنگ و بوي رفت و آمدها را در دنياي واقعي تحت تاثير قرار داده اند...

 تا فلاني دعوتم را جواب ندهد دعوتش نميکنم ... تا او به من سر نزند به او سر نميزنم ... هديه ي که آورده در حد و اندازه ما نبود... عروسي دخترش ما را دعوت نكرده....  و هزار توقع و انتظار ديگر بدون آنکه جلو تر از نوک بینی خود را ببینیم وبه  مشکلات طرف مقابل توجه کنیم ...این بی توجهی ها و توقعات بعضا  باعث تيرگي روابط آدمها ميشود.

خیلی از لینکهای کنار این وبلاگ حتی نمیدانند به آنها لینک داده ام ...خیلی ها هم میدانند که همیشه به آنها سر میزنم ولی آنها شاید یک با هم اینجا نیامده اند ...و من همچنان خواننده وبلاگ آنها بوده ام و هستم.

  دوستي ناشناس که نه ايميلی از خود ميگذارند و نه وبلاگی به من تذکر دادند که به وب ديگران سر نميزني ...  نميخواهم بگويم سر ميزنم يا نه که دوستاني که او نام برده خود من را ميشناسند و مدتهاست دوستي ما فراتر از وبلاگ نويسي بوده و هست ...  اما بعد شروع به گفتن اين کردند که دیگران برای مخمل چنين و چنان...و قدر دفاعیات ایشان را نمیدانند... 

  دوست خوب! من يک هيچکسم در اين دريا... که احتمالا نه من را ديده ای  و نه ميشناسي ! انچه از من ميداني روز مرگي ها و نوشته هايم ا ینجاست ...گاهي با شادي و چه بسا زمانها که رنگ و بوي دل تنگي دارد... اینجا مینویسم تا آرام شوم...

 دلم نميخواهد اين را بگويم ولي اين کلبه آرامش خاصي دارد و افرادي صميمي و مهربان به آن آمد و رفت دارند. اگر گمان مي كنيد با شما سازگار نيست راضي به زحمت نيستم ...دلم هم نمیخواهد آرامش اینجا بر هم بخورد.

 ميداني... آدمها خود به دنبال تنش هستند و الا گمان نکنم که اين ها حتي قابل بحث و نوشتن  بوده باشد ... گاهي فرصت بيشتر داري و بيشتر در وبلاگستان ميچرخي گاهي انقدر کار سرت است که حتي مدتها نميتواني آپ کني .  اين دليل بي توجهي نيست!  از دوستاني که مورد مستقيم اين بحث بودند عذر ميخواهم ...دلم ميخواهد چون گذشته هر وقت دوست دارند با آرمش بيايند و به من هم آرامش ببخشند...

برای چند روزی نمیتوانم بیایم ...تا بعد ...

   شاد و سبز باشيد

 با مهر و دوستی