فشاری را بر دیواره های موجود تپنده درون سینه ام حس میکنم.

جنس فشار را میشناسم ... جنسی است که از فکر کردن به آن فرار میکنم . ولی از فشار نمیتوان گریخت.

رسیده ام به جایی که از خیالم هم میگریزم شاید درمانی باشد.

روزی جنس کینه را نمیشناختم و حال که شناختم  از شناختش تنفر دارم ....

  من این شناخت را نطلبیدم ولی وقتی آمد عمیق ترین تیرها را بر موجود تپنده رها کرد و حتی پس از بیرون کشیدن تیر جایش ماند.

 زمان باید بگذرد و زخم درمان شود. ولی جایش خاطره ها را به یادت می آورد و آرزوی اینکه کاش نمیشناختمش!!! 

راستی ٬دلم برای خودمان میسوزد ...

با اینکه به هم دل بسته ایم ... با هم میخندیم و با هم میگرییم ...

ولی نا خود آگاه همدیگر را زخمی میکنیم ... آیا این طبیعت روزگار است ؟!؟