با قالب جديد وبلاگ و اين عكس پایيزي که مخمل اينجا به نمايش گذاشته ياد پايیزهاي ايران افتادم اينجا باينکه بهار و پايیزش بيشتر از يک ماه طول نميکشه اما زيبايشون نهايت نداره آز هر خيابونی که رد ميشی احساس ميکني که يکي آز خيابونهاي بهشته و اخرش به خونه خدا ميرسه آما  نميدونم چرا خاطرات بهاری و پايیزي فقط از ايران  ياد مون مونده و هيچ بهار دل انگيزي و هيچ پايیز شورانگيزي اينجا خاطره اي نميشه

بهار را چه ميکنم چو شد زبر بهار من         کناره کردم از جهان چو او شد از کنار من  

و يا

 
  پایيز اي مسافرر خاک آلود در دامنت چه چيز نهان داري...