هر وقت عصبانی میشم و با کسی تند حرف میزنم حتی اگه برای گرفتن حق خودم باشه کلی اذیت میشم . اگه ساکت بمونم و بذارم طرف هر کار میخواد بکنه و شاهد ضایع شدن حقم باشم بازم کلی حرص میخورم و عذاب میکشم . اگه با خودم به تفاهم برسم که کدوم برام بهتره خیلی خوبه . قصه لذت در عفو هم به نظر من حرف علکیه . ممکنه آدم از بخشیدن یکی که درک داره لذت ببره ولی وقتی بخشش های آدم باعث سوء استفاده دیگران بشه به مرور این عادت میشه و از اون بدتر اینکه بعضی آدما آدم رو خر فرض میکنن و دیگه میگن این هر کاری ما بکنیم  نمیفهمه!!! این خیلی آدمو حرص میده.

ممکنه الان نوشته هام خیلی سر و ته نداشته باشه ولی اگه خوندین و چیزی فهمیدین یه راه حل واسه این پارادکس ذهنی من بدین.